ทำอย่างไรผู้คนจะเข้าใจว่า ศิลปะ และ ธรรมะ หาใช่คนละเรื่องกัน ศิลปะเป็นเหมือนเครื่องสะท้อน เป็นเหมือนตัวเชื่อมให้เรากลับไปหา
สภาวะแห่งจิตที่ตื่นรู้
จิตที่เบิกบาน
จิตที่เข้าใจ ในความรู้สึกที่แท้จริงแห่งจิตนั้น
จิตที่เห็นทุกข์ แต่ใช่จมกับความทุกข์นั้น
จิตที่เรียนรู้ที่จะให้และรับ อย่างไร้เงื่อนไข
ถ้ามีสิ่งใดที่สามารถสร้างโอกาสให้จิตสามารถ เข้าถึงสภาวะ เหล่านี้
แม้ผู้คนจะมีความทุกข์ที่ต้องเผชิณอยู่ตรงหน้า
แม้ชีวิตจะแขวนอยู่บนความรู้และไม่รู้
ถ้ายาพาหนะแห่งจิตนี้จะถูกเรียกว่า ศิลปะ
และมันจะเป็นคนละเรื่องกับ ธรรมะ
หรือการเข้าถึงของสภาวะธรรมแห่งจิต หรือ?
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น